|
Pojęcie „psychoterapia” wywodzi się z dwóch greckich określeń: psyche (dusza) i therapein (leczyć) (Pieter, 1963).
Popularnie, potocznie rozumiana jest jako rodzaj rozmowy przeprowadzanej przez życzliwie ustosunkowaną osobę, jako dawanie rad, wspieranie, pocieszanie, uspokajanie, podtrzymywanie na duchu tego, kto nie potrafi uporać się ze swoimi kłopotami, po to, by złagodzić jego trudności.
W szerokim sensie psychoterapia skupia w sobie najogólniejsze pytania dotyczące natury ludzkiej, zdrowia i choroby człowieka oraz koncentruje się na cierpiącej, poszukującej pomocy jednostce (Rosińska, Olender-Dmowska, 1997).
W węższym znaczeniu psychoterapia oznacza specjalistyczną metodę leczenia, która polega na intencjonalnym stosowaniu oddziaływań psychologicznych (por. Aleksandrowicz i in., 1976).
Termin „psychoterapia” jest neutralny w stosunku do teorii leżącej u jej podstaw – różne szkoły psychoterapii proponują różne formy terapii (Arthur Reber, 2000).
|